GFSIS http://gfsis.org/ge Georgian Foundation For Strategic and International Studies - events. პროფესორ ტერეზა საბონის-ჰელფის დისკუსია სატრანზიტო ქვეყნის მნიშვნელობის შესახებ http://gfsis.org/ge/events/view/687 2017 წლის 23 მარტს საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდში (რონდელის ფონდი) გაიმართა დისკუსია სახელწოდებით „ვის სურს იყოს სატრანზიტო ქვეყანა? რეგიონის ენერგოტრანზიტში საქართველოს მზარდი როლის დადებითი და უარყოფითი მხარეები". დისკუსიას უძღვებოდა ომის ეროვნული კოლეჯის (ვაშინგტონი, აშშ) პროფესორი ტერეზა საბონის-ჰელფი. ღონისძიება გახსნა რონდელის ფონდის პრეზიდენტმა ეკატერინე მეტრეველმა, რომელმაც აუდიტორიას წარუდგინა მომხსენებელი. პროფესორმა ტერეზა საბონის-ჰელფმა წარმოადგინა პრეზენტაცია და იმსჯელა იმ დადებით და უარყოფით ასპექტებზე, რაც დამახასიათებელია ენერგომატარებლების სატრანზიტო ქვეყნისთვის, მიმოიხილა რეგიონის ქვეყნებთან საქართველოს ენერგეტიკული თანამშრომლობის შესაძლებლობები, ენერგოუსაფრთხოების თვალსაზრისით საქართველოს ამჟამინდელი პოლიტიკა. პროფესორმა ასევე ისაუბრა აზერბაიჯანის როლის მნიშვნელობაზე საქართველოს ენერგოპოლიტიკაში. შეხვედრის ბოლოს გაიამართა საინტერესო დისკუსია მომხსენებელსა და აუდიტორიას შორის. ღონისძიებას ესწრებოდნენ სამოქალაქო საზოგადოების, აკადემიური წრეების, სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და დიპლომატიური კორპუსის წარმომადგენლები. იხილეთ დისკუსიის ამსახველი ვიდეო. Fri, 24 Mar 2017 0:00:00 GMT მუსტაფა ქემალ ათათურქის ლიდერობის პროგრამის დასრულების ცერემონია http://gfsis.org/ge/events/view/685 2017 წლის 22 მარტს საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდში (რონდელის ფონდი) გაიმართა მუსტაფა ქემალ ათათურქის ლიდერობის პროგრამის 2016-2017 წწ. კურსის დახურვის ცერემონია. ღონისძიებაზე სიტყვით გამოვიდნენ რონდელის ფონდის პრეზიდენტი ეკატერინე მეტრეველი, საქართველოში თურქეთის რესპუბლიკის ელჩი ზექი ლევენტ გუმრუქჩუ და თურქეთის თანამშრომლობისა და კოორდინაციის სააგენტოს ხელმძღვანელი ბატონი ჰუსეინ სანლი. გამომსვლელებმა პროგრამის მონაწილეებს მიულოცეს კურსის წარმატებით დასრულება და გადასცეს სერტფიკატები. ერთწლიანი სასწავლო კურსის ფარგლებში, ჯამში 27 საჯარო მოხელეს, მედიის წარმომადგენლებსა და ახალგაზრდა მკვლევრებს ჩაუტარდათ თეორიული და პრაქტიკული სემინარები ისეთ დისციპლინებში, როგორიცაა დიპლომატია, საგარეო პოლიტიკა, ეროვნული უსაფრთხოება, სტრატეგია, ეკონომიკა,ინფორმაციული უსაფრთხოება და სხვა. მუსტაფა ქემალ ათათურქის სახელობის ლიდერობის პროგრამა 2013 წლიდან მიმდინარეობს და მისი მიზანია საქართველოში ახალგაზრდა საჯარო მოხელეებში ლიდერის უნარების განვითარება. პროექტი ასევე ხელს უწყობს ქართულ-თურქული პარტნიორული ურთიერთობების გაღრმავებას. პროგრამას რონდელის ფონდი თურქეთის თანამშრომლობისა და კოორდინაციის სააგენტოს ფინანსური მხარდაჭერით ახორციელებს. Thu, 23 Mar 2017 0:00:00 GMT სამხრეთ კავკასიის უსაფრთხოების მეოთხე ფორუმის ონლაინ რეგისტრაცია http://gfsis.org/ge/events/view/686 2017 წლის 20-21 აპრილს თბილისში საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდისა (რონდელის ფონდი) და სტრატეგიული პოლიტიკის ინსტიტუტის (Stratpol) ერთობლივი ორგანიზებით სამხრეთ კავკასიის უსაფრთხოების მეოთხე ფორუმი გაიმართება. აღნიშნული ფორუმი, 2013 წლიდან სამხრეთ კავკასიაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სერთაშორისო უსაფრთხოების პლატფორმაა, რომელიც აერთიანებს ექსპერტებს, გადაწყვეტილების მიმღებ პირებს, აკადემიკოსებს, კვლევითი ორგანიზაციებისა და მედიის წარმომადგენლებს სხვადასხვა რეგიონიდან, რათა ერთად იმსჯელონ ფართო რეგიონში მიმდინარე აქტუალური საკითხების შესახებ. სამხრეთ კავკასიის უსაფრთხოების მეოთხე ფორუმის სტრატეგიულ პარტნიორებს შორისაა ვიშეგრადის ფონდი (IVF). ღონისძიებაზე დასწრება შესაძლებელია რეგისტრაციის გზით. Thu, 23 Mar 2017 0:00:00 GMT საინფორმაციო სემინარები გურიასა და მთიან აჭარაში http://gfsis.org/ge/events/view/684 2017 წლის 20-21 მარტს საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდის (რონდელის ფონდი) ორგანიზებითა და ხულოსა და ჩოხატაურის რესურსცენტრების მხარდაჭერით დაბა ხულოსა და სოფ. ზოტში გაიმრთა საინფორმაციო სემინარი ადგილობრივი საჯარო სკოლების უფროსკლასელებისთვის. შეხვედრებზე დამსწრე საზოგადოებას მისასალმებელი სიტყვით მიმართა რონდელის ფონდის პრეზიდენტმა ეკატერინე მეტრეველმა, შემდეგ საქართველოს ევროპული და ევროატლანტიკური ინტეგრაციისა და ეკონომიკური განვითარების შესახებ ისაუბრეს ამავე ფონდის ევროპული კვლევების ცენტრის დირექტორმა კახა გოგოლაშვილმა და გამოყენებითი ეკონომიკის კვლევის ცენტრის დირექტორმა ვლადიმერ პაპავამ. აღნიშნული ღონისძიებები ჩატარდა რონდელის ფონდში მიმდინარე პროექტის "საქართველოში მცხოვრები რელიგიური უმცირესობების ახალგაზრდა წარმომადგენლების ცნობიერების ამაღლება ევროატლანტიკური ინტეგრაციის საკითხებში" ფარგლებში, რომელიც მიზნად ისახავს ხულოსა და ზოტის ახალგაზრდებს მიაწოდოს საჭირო და ობიექტური ინფორმაცია ქვეყნის საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტებისა და ევროატლანტიკური კურსის შესახებ, წარმოაჩინოს დასავლეთთან ინტეგრაციის ეკონომიკური და სოციალური სიკეთე. პროექტს ახორციელებს რონდელის ფონდი ნატოს სამეკავშირეო ოფისისა და შვედეთის საერთაშორისო განვითარებისა და თანამშრომლობის სააგენტოს (SIDA) ფინანსური მხარდაჭერით. Wed, 22 Mar 2017 0:00:00 GMT სასწავლო ვიზიტი ტალინში, ესტონეთი http://gfsis.org/ge/events/view/682 2017 წლის 13-17 მარტს პროგრამის - „საქართველოს საჯარო მოხელეთა პროფესიული შესაძლებლობების ზრდა გადაწყვეტილების მიღებასა და მოლაპარაკებების წარმართვის ტექნიკაში" - ფარგლებში გაიმართა საქართველოს საჯარო მოხელეების სასწავლო ვიზიტი ტალინში, ესტონეთში, მოლაპარაკების წარმართვის ტექნიკისა და ევროინტეგრაციის საკითხების უკეთ გასაცნობად. ვიზიტში მონაწილეობა მიიღეს პროგრამაში ჩართულმა სხვადასხვა სახელმწიფო უწყების 24-მა თანამშრომელმა. სასწავლო ვიზიტი ითვალისწინებს საქართველოს საჯარო მოხელეების სტუმრობას ტალინში, რათა უკეთ დაინახონ საქართველო-ევროკავშირის თანამშრომლობის ფარგლებში არსებული მთავარი საკითხები, ასევე გაიღრმავონ საერთაშორისო ურთიერთობებისა და მოლაპარაკებების უნარ-ჩვევები. ვიზიტის დროს მონაწილეებს ჩაუტარდათ სემინარები შემდეგ საკითხებში: აღმოსავლეთ პარტნიორობის პერსპექტივები; საქართველო-ევროკავშირის თანამშრომლობა; საინფორმაციო და საკომუნიკაციო ტექნოლოგიები - ელ. მმართველობა, ელ. სერვისები; ტრენინგი დიპლომატიური უნარ-ჩვევების განსავითარებლად; უსაფრთხოების ახალი გამოწვევები და სხვა. სასწავლო ვიზიტის ფარგლებში მონაწილეები ინდივიდუალურად შეხვდნენ ესტონელ კოლეგებს სხვადასხვა საჯარო უწყებაში: შინაგან საქმეთა სამინისტროში, ესტონეთის მთავრობის ოფისში, ესტონეთის სტატისტიკის ცენტრში, კულტურის სამინისტროში, საგადასახადო და საბაჟო საბჭოში, სოფლის მეურნეობის სამინისტროში, საგარეო საქმეთა სამინისტროში, ფინანსთა სამინისტროში, თავდაცვის სამინისტროში და ა.შ. ვიზიტის ბოლოს ესტონეთში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანმა ელჩმა თეა ახვლედიანმა და ესტონეთის დიპლომატიური სკოლის დირექტორმა ეკე ნომმა პროგრამის მონაწილეებს ტრენინგის წარმატებით დასრულების დამადასტურებელი სერტიფიკატები გადასცეს. პროგრამა ხორციელდება შვედეთის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს მხარდაჭერითა და საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდისა და ესტონეთის დიპლომატიური სკოლის თანამშრომლობით. პროგრამაში მონაწილეობას იღებდნენ საქართველოს საჯარო უწყებების წარმომადგენლები. Mon, 20 Mar 2017 0:00:00 GMT საპარლამენტო არჩევნები სომხეთში: სარქისიანის პოსტსაარჩევნო გეგმები http://gfsis.org/ge/events/view/683 ავტორი: გიორგი თურმანიძე 2017 წლის 2 აპრილს სომხეთში საპარლამენტო არჩევნები გაიმართება. ეს იქნება პირველი არჩევნები საკონსტიტუციო რეფორმის განხორციელების შემდეგ, რის საფუძველზეც 2018 წლიდან ქვეყანა საპრეზიდენტოდან საპარლამენტო მართვის მოდელზე გადავა. არჩევნების შემდგომი მთავარი საკითხია, თუ რა გადაწყვეტილებას მიიღებს ქვეყნის მოქმედი პრეზიდენტი სერჟ სარქისიანი 2018 წელს მისი საპრეზიდენტო ვადის დასრულების შემდეგ, საკუთარ პოლიტიკურ მომავალთან დაკავშირებით. რას გულისხმობს საკონსტიტუციო ცვლილებები 2015 წლის 6 დეკემბრის რეფერენდუმზე ამომრჩევლების 63%-მა მხარი დაუჭირა საკონსტიტუციო რეფორმას, რომლის საფუძველზეც კონსტიტუციასა და ქვეყნის კანონმდებლობაში შემდეგი ძირითადი ცვლილებები განხორციელდა: 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ (სერჟ სარქისიანის მეორე ვადა 2018 წლის მარტში იწურება) პრეზიდენტის ძალაუფლება შესუსტდება და პრეზიდენტი სიმბოლურ როლს შეასრულებს. ახალ პრეზიდენტს პარლამენტი აირჩევს. პარლამენტში (ეროვნული კრება) ადგილების რაოდენობა 131-დან 101-მდე შემცირდება. არჩევნებში მონაწილეობას კი მხოლოდ პარტიები ან საარჩევნო ბლოკები მიიღებენ. პოლიტიკურ პარტიას, რომელიც ხმების 54%-ს მიიღებს, შეუძლია პრემიერმინისტრობის კანდიდატის დასახელება და მთავრობის ფორმირება. თუ ვერც ერთი პარტია ვერ მოიპოვებს უმრავლესობას, მაქსიმუმ სამ საარჩევნო სუბიექტს შეეძლება კოალიციური მთავრობის ჩამოყალიბება. საარჩევნო სუბიექტები, რომლებიც საარჩევნო ბარიერს გადალახავენ (5%-იანი საარჩევნო ბარიერია დაწესებული პარტიებისთვის და 7%-იანი - საარჩევნო ბლოკებისთვის), შექმნიან ოპოზიციას და, საჭიროების შემთხვევაში, გარანტირებულად მიიღებენ საპარლამენტო ადგილების მინიმუმ 33%-ს. პოლიტიკური სუბიექტები საარჩევნო კამპანიაში, რომელიც ოფიციალურად 5 მარტს დაიწყო, 9 პოლიტიკური სუბიექტი ჩაერთო: სომხეთის რესპუბლიკური პარტია სომხეთის რესპუბლიკური პარტია ქვეყნის მმართველი პოლიტიკური ძალაა, რომლის თავმჯდომარეც მოქმედი პრეზიდენტი სერჟ სარქისიანია. იგი პრეზიდენტის მოვალეობას 2008 წლიდან ასრულებს. ხელისუფლებისა და სარქისიანის რეპუტაციას სერიოზული ზიანი მიაყენა 2016 წელს განვითარებულმა ორმა მნიშვნელოვანმა მოვლენამ. პირველი - სომხეთის დაუმარცხებლობის მითი დაამსხვრია „ოთხდღიან ომში" (2016 წლის 2-5 აპრილი) წარუმატებლობამ, როდესაც აზერბაიჯანმა სომხეთის მიერ ოკუპირებული ტერიტორიის მცირე ნაწილი დაიბრუნა. მეორე - ხელისუფლების სისუსტედ შეფასდა 2016 წლის ივლისში ერევანში პოლიციის შენობის ორკვირიანი დაკავების დრამაც. შეიარაღებული ჯგუფი „სასნა ცრერი" პრეზიდენტის გადადგომასა და მათი დაკავებული ლიდერის განთავისუფლებას ითხოვდა. ორი კვირის განმავლობაში მათ მხარდასაჭერად პოლიციის შენობასთან ათასობით ადამიანი იკრიბებოდა. სიტუაციის განმუხტვის მიზნით 2016 წლის სექტემბერში პრემიერ-მინისტრად მოსკოვთან დაახლოებული კარენ კარაპეტიანი დაინიშნა. კარაპეტიანი 2010-2011 წლებში ერევნის მერი და ბოლო 6 წლის განმავლობაში რუსული კომპანია „გაზპრომის" მაღალჩინოსანი იყო. „წარუკიანის საარჩევნო ბლოკი" „წარუკიანის საარჩევნო ბლოკის" მამოძრავებელი ძალა პარტია „აყვავებული სომხეთის" დამფუძნებელი, ბიზნესმენი და მკლავჭიდში მსოფლიო ჩემპიონი გაგიქ წარუკიანია. წარუკიანი, იგივე „დოდი გაგო" („სულელი გაგო"), სომხეთის უმდიდრეს ადამიანად ითვლება. წარუკიანის პარტია, რომელიც რეალურად პრეზიდენტ რობერტ კოჩარიანის მხარდამჭერ პოლიტიკურ ძალად მოიაზრებოდა, 2012 წლამდე ხელისუფლებასთან თანამშრომლობდა. თუმცა, 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ თავი ზომიერ ოპოზიციურ ძალად გამოაცხადა და ხელისუფლების კრიტიკა დაიწყო. 2015 წლისთვის წარუკიანი აქტიურ პოლიტიკას ტოვებს, მაგრამ ბოლო პერიოდში სხვადასხვა ღონისძიებაზე ხშირად ჩნდებოდა სარქისიანის გვერდით. წინასაარჩევნო პერიოდში ჩატარებული გამოკითხვების მიხედვით, პარტიას პირველ ადგილზე გასვლის შანსი აქვს. არჩევნებში მიღებული შედეგი განსაზღვრავს, თუ რა პოზიციას დაიკავებს პარტია, კოალიციური მთავრობის წევრი გახდება თუ ოპოზიციაში დარჩება. სომხეთის რევოლუციური ფედერაცია „დაშნაკცუტიუნი" „დაშნაკცუტიუნი" სხვადასხვა ეტაპზე იყო როგორც ოპოზიციური ძალა, ისე სამთავრობო კოალიციის წევრი. თუმცა, მთავრობაში ყოფნის პერიოდშიც პარტია გარკვეულ საკითხებზე, განსაკუთრებით თურქეთთან დაახლოების მცდელობის გამო, სარქისიანის ხელისუფლებას აკრიტიკებდა. 2016 წლის სექტემბრიდან პარტია მთავრობაში სამი მინისტრით არის წარმოდგენილი. ეს ნაბიჯი მიუთითებს, რომ რესპუბლიკური პარტია მომავალ პარლამენტში „დაშნაკცუტიუნს" მოკავშირედ განიხილავს. იმ შემთხვევაში, თუ რესპუბლიკური პარტია უმრავლესობის მოპოვებას ვერ შეძლებს, „დაშნაკცუტიუნის" 5%-ს გადამწყვეტი როლი ექნება კოალიციის ჩამოყალიბებისათვის. საარჩევნო ბლოკი „გასასვლელი" საარჩევნო ბლოკი ძირითადად სამ პარტიაში („გაბრწყინებული სომხეთი", სამოქალაქო შეთანხმება, რესპუბლიკა) შემავალი ოპოზიციონერი დეპუტატებისგან შედგება. საარჩევნო ბლოკი მესამე ძალად და პროდასავლურ გაერთიანებად ცდილობს წარმოჩინდეს. ექსპერტთა შეფასებით, პარტიას საარჩევნო ბარიერის გადალახვის შანსი აქვს. საარჩევნო ბლოკი „ოჰანიან-რაფი-ოსკანიან" საარჩევნო ბლოკი სერჟ სარქისიანთან დაახლოებული ყოფილი მაღალჩინოსნების, მათ შორის, თავდაცვის ყოფილი მინისტრის სეირან ოჰანიანისა და ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრების - ვარდან ოსკანიანისა და რაფი ოვანესიანის პოლიტიკურ ჯგუფებს აერთიანებს. საარჩევნო ბლოკის ლიდერები გამოცდილი პოლიტიკოსები არიან. ოვანესიანმა 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში სერიოზული კონკურენცია გაუწია სარქისიანს. მან ხმების 37% მიიღო. ოჰანიანს კი გარკვეული მხარდამჭერები ჰყავს ომის ვეტერანებსა და მოქმედ სამხედრო მაღალჩინოსნებს შორის. სხვა პოლიტიკური ჯგუფები არჩევნებში წარმატების მიღწევის ნაკლები შანსები აქვთ დანარჩენ საარჩევნო სუბიექტებს: სომხური აღორძინების პარტია, სომხეთის ეროვნული კონგრესისა (პარტიის ლიდერია სომხეთის პირველი პრეზიდენტი ლევონ ტერ-პეტროსიანი) და სომხეთის სახალხო პარტიის საარჩევნო ბლოკი, თავისუფალი დემოკრატები და სომხეთის კომუნისტური პარტია. ვინ გადალახავს საარჩევნო ბარიერს წინასაარჩევნოდ ჩატარებული გამოკითხვების მიხედვით, წარმატების მიღწევის ყველაზე მაღალი შანსი „წარუკიანის ალიანსსა" და რესპუბლიკურ პარტიას აქვთ. გელაპის საერთაშორისო ასოციაციის სომხეთის წარმომადგენლობის მიერ 23 თებერვალი-2 მარტის პერიოდში ჩატარებული გამოკითხვის მიხედვით, ხმების 26.4%-ს „წარუკიანის ალიანსი" მიიღებს, რესპუბლიკური პარტია კი - 22.8%-ს. საარჩევნო ბარიერის გადალახვის შანსები აქვთ საარჩევნო ბლოკს „გასასვლელი" - 4.3% და „დაშნაკცუტიუნს" – 3.9%. რუსეთის საზოგადოებრივი აზრის კვლევის ცენტრის კვლევის შედეგებითაც, რომელიც 22-26 თებერვალს ჩატარდა, რეიტინგში პირველ ადგილზეა „წარუკიანის ალიანსი" - 26%, მეორეზე კი - რესპუბლიკური პარტია - 19%. საარჩევნო ბარიერის გადალახვის შანსი ექნებათ საარჩევნო ბლოკს „გასასვლელი", „დაშნაკცუტიუნს" და სომხური აღორძინების პარტიას. კვლევის თანახმად, მოსახლეობის დიდი მხარდაჭერა აქვს პრემიერ-მინისტრ კარენ კარაპეტიანს (77%) და „წარუკიანის საარჩევნო ბლოკის" ლიდერს - გაგიკ წარუკიანს (87%). სარქისიანის პოსტსაარჩევნო გეგმები ქვეყანაში არსებული არასახარბიელო სოციალურ-ეკონომიკური ვითარებისა და 2016 წელს ხელისუფლების არაერთი წარუმატებლობის მიუხედავად, პრემიერ-მინისტრ კარენ კარაპეტიანის მაღალი რეიტინგისა და ხელისუფლების ხელში არსებული ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენების პირობებში, მმართველი რესპუბლიკური პარტია, სავარაუდოდ, შეძლებს წარმატების მოპოვებას და მოკავშირე პარტიებთან ერთად კოალიციური მთავრობის ჩამოყალიბებას. რესპუბლიკური პარტიის პირველ ადგილზე გასვლის შემთხვევაში, წარსულში თანამშრომლობის გამოცდილებიდან გამომდინარე, ხელისუფლების მოკავშირეები შესაძლოა იყვნენ, პირველ რიგში, „დაშნაკცუტიუნი" და, საჭიროების შემთხვევაში, „წარუკიანის საარჩევნო ბლოკი", რაც 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგაც სერჟ სარქისიანისა და მისი მოკავშირეების მიერ ხელისუფლების შენარჩუნებას უზრუნველყოფს. რესპუბლიკური პარტიის მიერ ძალაუფლების შენარჩუნების პირობებში, სარქისიანის პოლიტიკური კარიერის განვითარების რამდენიმე ვარიანტია: პირველი, სარქისიანი 2018 წლის შემდეგ პრემიერ-მინისტრის პოსტს დაიკავებს და პრეზიდენტის სიმბოლურ თანამდებობაზე მისი რომელიმე მოკავშირის არჩევას შეუწყობს ხელს; მეორე - სარქისიანის განცხადებით, იგი არ აპირებს პარტიის ლიდერის პოსტიდან გადადგომას. იმ პირობებში კი, როდესაც სხვა მაღალ თანამდებობებთან შედარებით, პარტიის ლიდერის პოსტი უფრო ფასობს, სარქისიანმა პოლიტიკურ პროცესებზე გავლენა, შესაძლოა, პარტიის ლიდერის სავარძლიდანაც შეძლოს. ვის უჭერს მხარს რუსეთი მიუხედავად იმისა, რომ მოსკოვს შეიძლება საკუთარი ფავორიტი ჰყავდეს, კრემლი ღიად არ ცდილობს რომელიმე პოლიტიკური ძალის მხარდაჭერას და ამით სომხური საზოგადოების ნაწილის უკმაყოფილების გამოწვევას. რუსეთი დარწმუნებულია, რომ არსებული გეოპოლიტიკური რეალობიდან გამომდინარე, სომხურ პოლიტიკურ ელიტას ანტირუსული პოლიტიკის გატარება გაუჭირდება. ღიად ანტირუსული რიტორიკა არც ერთ პოლიტიკურ სუბიექტს არ ახასიათებს. საყურადღებოა, რომ სერჟ სარქისიანი არჩევნებამდე რამდენიმე კვირით ადრე, 15 მარტს, მოსკოვში ჩავიდა, სადაც პირადად შეხვდა რუსეთის პრეზიდენტს, ვლადიმერ პუტინს. დიდი ალბათობით, სარქისიანს მის შემდგომ პოლიტიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებით მოსკოვის მხარდაჭერა აქვს. თუმცა, ასევე ძლიერი კავშირები აქვს რუსეთში პრემიერ-მინისტრ კარენ კარაპეტიანსაც, რომელიც, რესპუბლიკური პარტიის განცხადებით, საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ პრემიერ-მინისტრის პოსტს შეინარჩუნებს. მოვლენების სარქისიანისთვის არასასურველი სცენარით განვითარების შემთხვევაში, კარაპეტიანი, შესაძლოა, კრემლისთვის ერთგვარი სათადარიგო ვარიანტი იყოს. დასკვნა სომხეთის საპარლამენტო მართვის მოდელზე გადასვლა მაშინ, როდესაც 2018 წელს ქვეყნის მოქმედი პრეზიდენტის სერჟ სარქისიანის მეორე და საბოლოო საპრეზიდენტო ვადა იწურება, საფუძვლიან ეჭვს აჩენს, რომ საკონსტიტუციო ცვლილებები სარქისიანის ხელისუფლებაში დარჩენის ლეგიტიმაციას ისახავს მიზნად. აღნიშნული ცვლილებებისა და საპარლამენტო არჩევნებში მმართველი რესპუბლიკური პარტიისა და მისი მოკავშირეების გამარჯვების შემთხვევაში კი, სარქისიანს შეუძლია 2018 წლის შემდეგაც ქვეყნის ყველაზე გავლენიან პოლიტიკოსად დარჩეს, მათ შორის, პრემიერ-მინისტრის რანგში. Mon, 20 Mar 2017 0:00:00 GMT სამხედრო სიძლიერე - ის რაც სჭირდება ნატო-ს პარტნიორებისგან http://gfsis.org/ge/events/view/681 ნატო ათწლეულების განმავლობაში პარტნიორ ქვეყნებთან ინტენსიური ურთიერთობების პროცესში პარტნიორი ქვედანაყოფებისგან ყოველთვის მოითხოვდა ალიანსის ძალებთან სამხედრო თავსებადობის მიღწევას. ხშირად სამხედრო მექანიზმის გამართული მოქმედება გაცილებით დიდ როლს ასრულებდა და ისეთი პოლიტიკური წინაპირობების მნიშვნელობასაც კი აღემატებოდა, როგორიცაა შეიარაღებული ძალების დემოკრატიული კონტროლი და გაზრდილი გამჭვირვალობა. მიუხედავად იმისა, რომ უსაფრთხოების გარანტიების თვალსაზრისით მე-5 მუხლს (კოლექტიური თავდაცვა) უნდა მოესპო ყველანაირი ეჭვი, ახალი წევრების (ანუ ყოფილი პარტნიორების) თავდაცვისუნარიანობისა და მათი კოლექტიური დაცვის შესაძლებლობის საკითხი ყოველთვის ინარჩუნებდა სიმწვავეს და ხშირად ხდებოდა პოლიტიკური თუ აკადემიური დისკუსიების განხილვის საგანი. ალიანსის გაფართოების ყოველი ტალღა იწვევდა მწვავე დისკუსიას იმის თაობაზე, თუ რამდენად შეესაბამებოდა ახლად შეძენილი წევრების სამხედრო წონა გაფართოების პოლიტიკური გადაწყვეტილების მნიშვნელობას, რომელიც მე-5 მუხლის მოქმედების არეალს საგრძნობლად ზრდიდა. მართლაც, 50-იანი წლების ბოლოს გაჩენილი ბერლინის კრიზისის მსგავსად, როცა ალიანსის წევრებმა „ჩუმად" აღიარეს ქალაქის დასავლური ზონების დაცვის არარეალურობა, ისეთი ახალი წევრების მიღების მზადყოფნა, როგორიც იყო სლოვაკეთი ან/და, განსაკუთრებით, პერიფერიაზე მდებარე ბალტიის ქვეყნები, ავტომატურად იწვევდა სერიოზულ ეჭვს, თუ რამდენად გულწრფელი და ერთსულოვანი იყო ალიანსი ახლად შეძენილი წევრების დაცვის საკითხში. არსებულმა ბზარმა ალიანსის ერთსულოვნებაში ლოგიკურად დააყენა ეჭვქვეშ საერთოდ მე-5 პუნქტის გამოყენების შესაძლებლობაც. როგორც მოსალოდნელი იყო, ეს ერთგვარი ინტელექტუალური პინგპონგი გაგრძელდა და განსაკუთრებით მას შემდეგ გამძაფრდა, რაც ნათელი მოეფინა რუსეთის ენერგიულ ქმედებებს საკუთარი შეიარაღებული ძალების თითქმის ყველა სახეობისა და გვარეობის მოდერნიზაციის განსახორციელებლად, განსაკუთრებით, საქართველოსთან 2008 წლის ომის დროს დატოვებული სავალალო შთაბეჭდილების შემდეგ. აღსანიშნავია, რომ მიუხედავად მუდმივი ესკალაციისა 2008 წლიდან 2014 წლამდე, როცა რუსეთმა შეგნებულად გაზარდა ნატოს საზღვრებთან ახლოს სამხედრო წვრთნების მასშტაბი და ინტენსივობა, დასავლეთს მანამ არ შეუცვლია საკუთარი „მძინარე" ინტელექტუალური პარადიგმა, სანამ საკუთრივ კრემლმა არ მოინდომა დასავლეთის გამოწვევა ყირიმის პირდაპირი ანექსიითა და აღმოსავლეთ უკრაინის ტერიტორიის ოკუპირებით. უკრაინის კონფლიქტმა ერთხელ და სამუდამოდ დაუსვა წერტილი ტრადიციულ კამათს იმის შესახებ, სურდა თუ არა ნატოს ახალი წევრების დაცვა თავის აღმოსავლეთ პერიფერიაზე. უელსისა და ვარშავის სამიტების ერთ-ერთი ამოცანა სწორედ ამ ერთსულოვნების დადასტურება იყო. და მართლაც, მთელი რიგი ნაბიჯები გადაიდგა, რათა გაქარწყლებულიყო ყველანაირი პოლიტიკური და სამხედრო ეჭვი აღმოსავლეთ ფლანგის ქვეყნების დასაცავად. საინტერესოა, რომ ისტორიულად ნატოს თანამშრომლობის პირველი ჩარჩო-პროგრამა PFP (Pertnership for Peace) სწორედ მომავალი წევრი-ქვეყნების ინტენსიურ მომზადებას ემსახურებოდა სამომავლოდ ერთობლივი ოპერაციების ჩასატარებლად და ამ სახით უნდა გაეზარდა როგორც ალიანსის სამხედრო პოტენციალი, ასევე საბრძოლო შესაძლებლობების „კალათა". თუმცა წლების განმავლობაში რუსული რევიზიონისტური მისწრაფებების ჯიუტმა უგულებელყოფამ და კრემლთან სტრატეგიული თანამშრომლობის სურვილმა, თანდათანობით დააკნინა PFP-ის სამხედრო მნიშვნელობა და შეკავების ერთადერთ ფაქტორად მხოლოდ მე-5 პუნქტი დატოვა. ალიანსის მთელი ძალისხმევის მიპყრობა "out of area" ოპერაციებზე მოითხოვდა წევრი და კანდიდატი სახელმწიფოებისგან სამხედრო ქვედანაყოფების მომზადებას კონტრინსურგენტული სახის საბრძოლო ოპერაციებისთვის ავღანეთში და რუსეთის მხრიდან კონვენციური საფრთხის არსებობას უგულებელყოფდა. ამის შედეგად, ნატოს მოგვიანებით იმის აღიარება მოუწია, რომ მას უბრალოდ აკლდა რესურსი კოლექტიური თავდაცვის ფუნქციის უზრუნველსაყოფად. ანალიტიკურ ცენტრ RAND-ის მიერ ჩატარებულმა მრავალმა სიმულაციამ და საბრძოლო „გეიმინგმა" პირდაპირ აჩვენა პოლონეთსა და ბალტიის ქვეყნებში საბრძოლო ქვედანაყოფების რაოდენობრივი და ხარისხობრივი გაზრდის სასწრაფო აუცილებლობა პოტენციური რუსული შეტევის მოსაგერიებლად. ამის საფუძველზე ალიანსმა შეიმუშავა აღმოსავლეთის ფლანგის გასაძლიერებლად გარკვეული რაოდენობის და შესაძლებლობების მქონე ქვედანაყოფების გადასროლის ვარიანტი. მიუხედავად ამისა, რუსულ ძალებს მაინც აქვთ ოპერატიული უპირატესობა - ისინი რეგიონში განლაგებული ნატოს ძალების განადგურებას მანამდე შეძლებენ, სანამ ალიანსის ძირითადი საბრძოლო მასა მოახერხებს ჩამოსვლას და საბრძოლო მოქმედებებში ჩართვას. სწორედ ამიტომ ჩნდება გარკვეულწილად მიამიტური, მაგრამ ამავდროულად ლოგიკური კითხვა: რა დრო სჭირდება ნატოს, რომ დაეხმაროს და გადაარჩინოს რუსეთის თავდასხმის მსხვერპლი ქვეყანა? ეს კითხვა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ ბალტიის ქვეყნებისთვის, არამედ, და განსაკუთრებით, მათთვისაც, ვინც, მიუხედავად რუსეთის მკვახე ოპოზიციისა, ნატოს წევრობისკენ მიისწრაფვის. ნატოს აღმოსავლეთის ფლანგისგან განსხვავებით, სადაც გარკვეული რაოდენობის საბრძოლო დაჯგუფებები განლაგდება, საქართველოს ამგვარი მხარდაჭერის ფუფუნება, სამწუხაროდ, არ აქვს. შესაბამისად, გაცილებით მეტი სიმწვავით ჩნდება კითხვა, თუ როგორ და რითი აპირებს საქართველო მოსალოდნელი რუსული შემოტევის პირობებში იმდენი დროის მოგებას, რომ საშუალება მისცეს ალიანსს და საერთაშორისო საზოგადოებას ჩაერთონ კონფლიქტში და შეაჩერონ რუსეთი. ეს კითხვა პირდაპირ მიუთითებს იმ აუცილებლობაზე, რომ საქართველომ და რუსეთის მოსაზღვრე სხვა პარტნიორმა ქვეყნებმა გაცილებით მეტი რესურსი უნდა ჩადონ საკუთარ სამხედრო სფეროში და საბრძოლო შესაძლებლობების გაუმჯობესებაში, რათა შეძლონ გაზრდილი სამხედრო პოტენციალის საფუძველზე მეტი დრო მოიგონ ნატოს ჩარევისთვის პირობების უზრუნველსაყოფად. რუსეთი კონკრეტულ გეოგრაფიულ არეალში ფაქტების შექმნისა და დასავლეთისთვის შეცვლილი სურათის თავის სასარგებლოდ სწრაფად წარდგენის დიდოსტატია. საქართველოს შემთხვევაში ეს გულისხმობს ქართული შეიარაღებული ძალების სწრაფ განადგურებას და ამის წარდგენას დასავლეთისთვის, როგორც fait accompli, რაც, რასაკვირველია, საგრძნობლად შეზღუდავდა დასავლეთის რეაგირების მასშტაბსა და ალტერნატივებს. პრაქტიკული თვალსაზრისით კი, თუ ნატო დარწმუნებულია, რომ მიუხედავად მისი მზადყოფნისა დახმარების აღმოსაჩენად, საქართველოს შემთხვევაში ეს იქნება დაგვიანებული ნაბიჯი, ამ დახმარების შანსი თავიდანვე ნულის ტოლია. შესაბამისად, საქართველოს მხრიდან იქნებოდა მეტად სწორი გადაწყვეტილება, თუ ის შეეცდებოდა ყველა ხერხით საპირისპიროს დამტკიცებას და დაარწმუნებდა ნატოს თავის საბრძოლო შესაძლებლობებში, პირველ რიგში, საჭირო დროის, ანუ ერთგვარი „შესაძლებლობის ფანჯრის" უზრუნველყოფის თვალსაზრისით. „შესაძლებლობის ფანჯარა" კი მხოლოდ მაშინ „გაიხსნება", თუ საქართველოს მოსახლეობა და შეიარაღებული ძალები დაამტკიცებენ მდგრადობის მაღალ დონეს და მოწინააღმდეგეს წინააღმდეგობას იმდენ ხანს გაუწევენ, რამდენიც საკმარისი იქნებოდა ნატოსა და მეგობარი ქვეყნებისათვის გადაწყვეტილების მისაღებად პოლიტიკური და სამხედრო დახმარების აღმოსაჩენად. ნატოს ხელშეკრულების მე-5 პუნქტი არის არა პანაცეა, არამედ საკმაოდ პრაქტიკული მექანიზმი, რომლის ამოქმედებას თავისი წინაპირობები სჭირდება. ამ წინაპირობებიდან ერთ-ერთი უმთავრესია დარწმუნება, რომ ალიანსის გადაწყვეტილება დახმარების აღმოჩენის შესახებ არ იქნება დაგვიანებული და წინასწარვე განწირული. სწორედ ამიტომ ბალტიის ქვეყნები ისევე, როგორც ფინეთი და შვედეთი, აქტიურად ავითარებენ საკუთარ საბრძოლო შესაძლებლობებს. სამწუხაროდ, მათგან განსხვავებით, საქართველოს შეიარაღებული ძალები უფრო შეკვეცილი დაფინანსების ოპტიმალურ გამოყენებაზეა გადასული, ვიდრე სტრატეგიულ განვითარებაზე. აშკარაა, რომ საქართველოს არა აქვს დასაკარგი დრო და მან გაცილებით მეტი რესურსი უნდა ჩადოს საკუთარი თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცება-განვითარებისათვის. არავის აქვს ილუზია, რომ საქართველო უსასრულოდ შეძლებს რუსული ძალების ბრძოლებში შეკავებას, მაგრამ მან უნდა შეძლოს საკმარისი წინააღმდეგობის გაწევა და სწორედ რუსული აგრესიის იმ პერიოდით შეჩერება, რაც საჭირო იქნება საერთაშორისო დახმარების მისაღებად. პრინციპი საკმაოდ მარტივია და ორმხრივი - რაც უფრო დარწმუნებულია ნატო საქართველოს შესაძლებლობებში მარტო დაიცვას საკუთარი თავი, მით უფრო ექნება მას ჩარევისა და დახმარების აღმოჩენის სურვილიცა და შესაძლებლობაც. Tue, 14 Mar 2017 0:00:00 GMT აშშ-ის საგარეო პოლიტიკა და „ქანქარას კანონი“ http://gfsis.org/ge/events/view/680 ავტორი: არჩილ გეგეშიძე, ლევან მიქელაძის სახელობის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორი სპეციალისტთა დაკვირვებით, „ცივი ომის" დამთავრების შემდეგ უკვე მეორედ ხდება, როდესაც აშშ-ის საგარეო პოლიტიკის ირგვლივ მასშტაბური დებატები მიმდინარეობს. ამგვარი დებატების პირველი ციკლი დაიწყო ბუში-უფროსის დროს და ობამას პირველი საპრეზიდენტო ვადის ბოლოსთვის დასრულდა. იმ პერიოდში დებატების მთავარ საგანს აშშ-ის გლობალური ამბიციების მასშტაბი და ხარისხი წარმოადგენდა, ანუ, სხვა სიტყვებით, კამათი მიმდინარეობდა იმის თაობაზე, თუ უპირობო ჰეგემონიის ვითარებაში რამდენად უნდა ჩარეულიყო ამერიკა სხვა ქვეყნებისა და რეგიონების „დამშვიდებასა თუ გაკეთილშობილებაში". აღსანიშნავია, რომ იმხანად განხილვები და დისკუსიები საგარეოპოლიტიკური ელიტის შიგნით მიმდინარეობდა: ერთნი მოითხოვდნენ მსოფლიოს სტაბილიზაციას და კონფლიქტების შესაძლებლობების შემცირებას, ხოლო მეორენი მხარს უჭერდნენ დემოკრატიის გავრცელებასა და ხალხების დახსნას ტირანიისა და სამოქალაქო დაპირისპირებისგან. დღეს მიმდინარე დებატების საგანია - შეინარჩუნოს თუ არა აშშ-მ „ცივი ომის" შემდგომი მსოფლიოს ლიდერი სახელმწიფოს როლი და, აქედან გამომდინარე, უნდა ჩაერიოს თუ არა საერთოდ სტაბილურობის უზრუნველყოფისა და ადამიანის უფლებების დაცვის საქმეში საკუთარ საზღვრებს მიღმა. აღსანიშნავია, რომ წინა შემთხვევისგან განსხვავებით, დღევანდელი დებატები მიმდინარეობს როგორც ელიტებს, ისე არაელიტებს შორის, სადაც ერთმანეთს „ინტერნაციონალისტები" და „იზოლაციონისტები" უპირისპირდებიან. მიმდინარე დებატები სათავეს ჯერ კიდევ პირველი დებატებიდან იღებს. „ცივი ომის" შემდგომი პერიოდის უპირობო პირველობის 25 წლის მანძილზე აშშ-ში არსებობდა ორი ალტერნატიული თვალთახედვა: პირველის მიმდევრები, როგორც მემარცხენე, ისე მემარჯვენე პოლიტიკური ჯგუფები, აშშ-სგან იმგვარ ქმედებებს მოითხოვდნენ, რომელიც გადაუდებელი აუცილებლობით კი არ იყო ნაკარნახევი, არამედ ქმედების არჩევანის შესაძლებლობით. აშშ-ს შეეძლო და ამიტომ უნდა ემოქმედა არა იმდენად საკუთარი ეროვნული ინტერესებისა თუ უსაფრთხოების დაცვის მიზნით (ამის საჭიროება საბჭოთა კავშირის დაშლასთან ერთად გაქრა), არამედ „სხვათა კეთილდღეობის" სურვილით, თანაც შერჩევით, საკუთარი შეხედულებისამებრ. მას ამის ფუფუნება ჰქონდა. მეორე თვალთახედვა არსებობდა პოლიტიკური სპექტრის ცენტრისტულ სეგმენტში და ნაკლებად ამბიციურ და უფრო მოკრძალებულ მიზნებზე ორიენტირებულ საგარეო პოლიტიკას უჭერდა მხარს. კერძოდ, მიიჩნეოდა, რომ აშშ-ს უნდა ეზრუნა უცხო ქვეყნების მთავრობების საგარეო პოლიტიკაზე გავლენის მოხდენაზე და არ უნდა ჩარეულიყო ამ ქვეყნების საშინაო საქმეებში. დებატების ეს ციკლი საკმაოდ ინტენსიურად წარიმართა და ხანგრძლივიც აღმოჩნდა. იგი ჯერ კიდევ „ბერლინის კედლის" დანგრევამდე დაიწყო, როდესაც 1989 წელს ტიანანმენის მოედანზე მომხდარი ძალადობის გამო პოლიტიკური სპექტრის ბევრი სუბიექტი პრეზიდენტ ბუშ-უფროსს ჩინეთის კომუნისტური მთავრობის წინააღმდეგ მკაცრი სანქციების შემოღებისკენ მოუწოდებდა. თავად პრეზიდენტი არ იზიარებდა ამ მიდგომას და მიიჩნევდა, რომ მსოფლიოში მზარდი რეგიონული და გლობალური გამოწვევების ფონზე აუცილებელი იყო ჩინეთის მთავრობასთან თანამშრომლობა. შესაბამისად, მისი გარიყვა არ შეიძლებოდა. კიდევ უფრო მძაფრი ხასიათი ჰქონდა დებატებს 1990-1991 წლების სპარსეთის ყურის ომის დროს, რომელიც ქუვეითიდან ერაყის არმიის განდევნასთან დაკავშირებულ სცენარებს შეეხებოდა. პრეზიდენტი ბუში-უფროსი ყაბულს იყო ოკუპაციური ჯარი განდევნილიყო და ამით შემოფარგლულიყო რეგიონში ერაყისგან მომდინარე საფრთხის შემცირება. სხვები მოითხოვდნენ, რომ კოალიციური ჯარები ბაღდადამდე მიჰყოლოდნენ ოკუპანტებს და დაემხოთ სადამ ჰუსეინის რეჟიმი. ორივე შემთხვევაში ბუში-უფროსის „ფრთხილმა" პოლიტიკამ გაიმარჯვა, თუმცა დებატები ამით არ ამოწურულა. პრეზიდენტ კლინტონის ადმინისტრაციას მიაჩნდა, რომ მხოლოდ სტაბილურობის მიღწევა არ იყო საკმარისი და საგარეო პოლიტიკის გატარებისას პრინციპებითაც უნდა ეხელმძღვანელა. როგორც მალე გაირკვა, ეს არც ისე იოლი იყო. ამის დასტურია კლინტონის ადმინისტრაციის შეზღუდული და არათანმიმდევრული რეაქციები იუგოსლავიის, სომალის, ჰაიტისა და რუანდის კონფლიქტებზე. შემდეგი წყალგამყოფი 2001 წლის სექტემბრის ცნობილი ტერაქტი იყო. პრეზიდენტ ბუშ-უმცროსს არ სურდა ჯავრი მხოლოდ თალიბანის რეჟიმზე ეყარა და მალე მიზანში სადამ ჰუსეინის რეჟიმიც ამოიღო. გარდა იმისა, რომ რეჟიმის დამხობით, მისი აზრით, აღმოიფხვრებოდა მასობრივი განადგურების იარაღის შექმნის საფრთხე, ასევე გზა გაეხსნებოდა ერაყში დემოკრატიის დამკვიდრებას, რისთვისაც დანარჩენი ახლო აღმოსავლეთი, მათ შორის ირანი, იძულებული იქნებოდა ადრე თუ გვიან მიებაძა. შედეგი სრულიად საპირისპირო აღმოჩნდა: ავღანეთი და ერაყი, სადაც აშშ-ის ინვესტიციები და ჩართულობა ყველაზე ექსტენსიური იყო, უნიათო რეჟიმებსა და ძალაუფლების მოყვარულ ოპონენტებს შორის დაუსრულებელი სამოქალაქო დაპირისპირების ასპარეზად იქცა. არც „არაბულმა გაზაფხულმა" გაამართლა. ყველაზე წარმატებული ბინ-ლადენის განადგურების ოპერაცია აღმოჩნდა, რამაც, თავად ფაქტის უდავო მნიშვნელობის მიუხედავად, საერთო ტენდენცია მაინც ვერ შეცვალა. ნათელი გახდა, რომ ახლო აღმოსავლეთის „გაკეთილშობილების" პროექტი ჩავარდა. ამან, სხვა ფაქტორებთან ერთად, აშშ-ს რეპუტაციაც დააზარალა. ასე დასრულდა საგარეო პოლიტიკის შესახებ დებატების პირველი ციკლი. „ინტერვენციით დაღლამ" არა მარტო მთავრობა, არამედ საზოგადოებაც მოიცვა. გარე სამყაროს შეცვლის და „გაკეთილშობილების" პოლიტიკა ფუფუნებად მიჩნიეს. ერთია, როცა რესურსს ხარჯავ საკუთარი სასიცოცხლო ინტერესებისთვის და მეორეა, როდესაც სხვების კეთილდღეობაზე ზრუნავ. ამერიკელებს აღარ სურდათ ამგვარი უყაირათობა, განსაკუთრებით - 2008 წლის ფინანსური კრიზისის ფონზე, როდესაც ეკონომიკა ჯერ კიდევ „ხანგრძლივი გამოფხიზლების" სტადიაშია, ხოლო ბევრი სამუშაო ადგილი ისევ დაკარგულია და უთანასწორობაც ღრმავდება. სწორედ საგარეო პოლიტიკითა და ეკონომიკური მდგომარეობით უკმაყოფილებათა ამ წყებამ განაპირობა იზოლაციონისტური განწყობების გაღვივება. ისედაც შედარებით „ფრთხილი" ობამას ადმინისტრაცია შექმნილმა ვითარებამ უფრო დააკომპლექსა: ვერც ბაშარ ალ-ასადის რეჟიმის მიერ საკუთარი ხალხის წინააღმდეგ ქიმიური იარაღის გამოყენებამ და ვერც უკრაინის მიმართ რუსეთის ავაზაკობამ შეაფუცხუნა იმდენად, რომ გაბედული პასუხი გაეცა და საკადრისი მიეზღო ძალადობრივი რეჟიმებისთვის. „პასიურ კურსს" ოპონირებას მხოლოდ კონსერვატიული წრეები უწევდნენ, განსაკუთრებით კონგრესში, სადაც მზარდი პოლიტიკური პოლარიზაცია ყველაზე თვალნათლივ იყო წარმოჩენილი. ამგვარ პასიურობას გლობალური რეზონანსიც ჰქონდა - მოწინააღმდეგეები ხალისობდნენ, მოკავშირეები შფოთავდნენ. ამერიკულ საზოგადოებაში არსებული ხსენებული განწყობები კარგად იგრძნეს ჯერ კიდევ პრეზიდენტობის კანდიდატებმა დ. ტრამპმა და ბ. სანდერსმა და კარგადაც გამოიყენეს. სწორედ ამ ფაქტორმა განაპირობა ის, რომ აშშ-ის საგარეო პოლიტიკის შესახებ დებატების აქცენტმა თავად რესპუბლიკური და დემოკრატიული პარტიების შიგნით გადაინაცვლა. პარტიების ელიტები ინერციით აშშ-ის მსოფლიო ლიდერობის შენარჩუნება/განმტკიცებას უჭერდნენ მხარს, ქვედა ეშელონები - ინტროვერტული შეხედულებისა იყვნენ. ეს დისკუსია სულ უფრო მძაფრ ხასიათს იძენდა საპრეზიდენტო არჩევნების მოახლოებასთან ერთად. შესაბამისად, შეხედულებებიც სულ უფრო პოლარიზებული ხდებოდა. განსაკუთრებით ეს რესპუბლიკურ პარტიაში შეინიშნებოდა. ტრამპის გაპრეზიდენტებასთან ერთად მისმა შეხედულებებმაც გაიმარჯვეს. ძირითადი პრინციპები, რითაც ახალი პრეზიდენტი საერთაშორისო ურთიერთობებში ხელმძღვანელობას აპირებს, აშშ-ის კიდევ უფრო „პასიურობას" გულისხმობს. „ამერიკა უპირველეს ყოვლისა" - ნაციონალისტური პარადიგმაა და „გლობალიზაციით დაჩაგრული საზოგადოების ფართო ფენების" კეთილდღეობის უზრუნველყოფის მიზნით საგარეო დახმარების პროგრამების შეკვეცითა და „ფუჭ ალიანსებში" მონაწილეობის შეზღუდვით რესურსების დაზოგვას გულისხმობს. ერთადერთი, სადაც რესურსების დაზოგვა არ ივარაუდება, საერთაშორისო ტერორიზმთან და „ისლამურ სახელმწიფოსთან" ბრძოლაა. პრეზიდენტ ტრამპის ცალკეული გამონათქვამები თუ ბრძანებულებები პირდაპირ მიანიშნებს აშშ-ის იზოლაციონიზმის მიმართ მის სიმპათიებზე. საზოგადოებასა და ელიტაში პოლიტიკური გემოვნების არნახული პოლარიზაციის პირობებში ტრამპისეულ „იზოლაციონიზმს" ტრადიციული „ინტერნაციონალიზმი" უპირისპირდება. ვარაუდობენ, რომ ეს დებატები დროთა განმავლობაში სულ უფრო მწვავე ხასიათს მიიღებს და, „ქანქარას კანონის" თანახმად, შედეგსაც გამოიღებს. „ინტერნაციონალისტების" მთავარი არგუმენტი ისაა, რომ განსხვავებით საბაზრო ეკონომიკისგან, გეოპოლიტიკაში არ არსებობს „უხილავი ხელი", რომელიც მშვიდობასა და წესრიგს დაამყარებდა. ბოლო 75 წლის განმავლობაში აშშ-ის „ხილული ხელის" დამსახურებაა გლობალური სტაბილურობა. ახლაც, მსოფლიო წესრიგის წინააღმდეგ მომუშავე ფაქტორების მზარდი სიძლიერისა და რიცხოვნობის ფონზე, სულ უფრო ცხადი ხდება აშშ-ის, როგორც ქმედითი და სანდო სახელმწიფოს, საჭიროება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, გლობალური ანარქიის ალბათობა გაიზრდება. ბევრი ფიქრობს, რომ ტრამპის გამოუცდელობიდან და ხასიათის თავისებურებიდან გამომდინარე, მისი შეხედულებები უფრო ინტუიციური და ზოგჯერ ინსტინქტურიც კია, ვიდრე ღრმად გააზრებული დოქტრინის ნაწილები. ამიტომ იმედი აქვთ, რომ „შეკავების და გაწონასწორების" მექანიზმები როგორც აშშ-ის პოლიტიკურ სისტემაში, ისე საერთაშორისო ურთიერთობებში, თავისას იზამს და აშშ დაიბრუნებს იმ ადგილსა და როლს თანამედროვე მსოფლიოში, რომელიც დროის მოთხოვნის ადეკვატური იქნება. Tue, 7 Mar 2017 0:00:00 GMT ვიდეორგოლი „რას მოუტანს საქართველოს ვიზალიბერალიზაცია“ http://gfsis.org/ge/events/view/671 ვიდეორგოლში საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე ვახტანგ მახარობლიშვილი და საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდის (რონდელის ფონდის) ევროპული კვლევების ცენტრი დირექტორი კახა გოგოლაშვილი საუბრობენ საქართველოს ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლის შესახებ და მასთან დაკავშირებულ დეტალებზე, ასევე - რა უპირატესობებით ისარგებლებენ საქართველოს მოქალაქეები ევროპაში უვიზო მიმოსვლის შემთხვევაში. საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდის (რონდელის ფონდის) პუბლიკაციებსა და ვიდეოპროდუქციაში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნით ავტორებს და შეიძლება არ ასახავდეს ფონდის თვალსაზრისს. ფონდი მხარდაჭერისთვის მადლობას უხდის საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს. ვიდეორგოლი მომზადებულია მუსტაფა ქემალ ათათურქის ლიდერობის პროგრამის მედიაკომპონენტის ფარგლებში, თურქეთის თანამშრომლობისა და კოორდინაციის სააგენტოს (TIKA) ფინანსური მხარდაჭერით. Thu, 2 Mar 2017 0:00:00 GMT საჯარო დისკუსია „საქართველო-საფრანგეთის ურთიერთობები - დასაწყისი და განვითარება“ http://gfsis.org/ge/events/view/679 2017 წლის 1 მარტს საქართველოს სტრატეგიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კვლევის ფონდში (რონდელის ფონდი) გაიმართა საჯარო დისკუსია „საქართველო-საფრანგეთის ურთიერთობები - დასაწყისი და განვითარება". ღონისძიებას უძღვებოდა სტრატეგიული კვლევების ცენტრის დირექტორი ირაკლი მენაღარიშვილი, მომხსენებლებად წარსდგნენ საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საფრანგეთის რესპუბლიკაში ეკატერინე სირაძე-დელონე და საქართველოს ყოფილი ელჩი საფრანგეთის რესპუბლიკაში მამუკა კუდავა. დისკუსიის დასაწყისში ირაკლი მენაღარიშვილმა მოკლედ მიმოიხილა ქართულ-ფრანგული ურთიერთობების ისტორია და ხაზი გაუსვა საქართველოს ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის მიმართ საფრანგეთის მუდმივ მხარდაჭერას. საუბრისას მან ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღიდან საფრანგეთი უპირობოდ და ერთმნიშვნელოვნად უჭერს მხარს საქართველოს დამოუკიდებლობასა და მის ტერიტორიულ მთლიანობას. შეხვედრაზე სიტყვით გამოვიდა საქართველოს ყოფილი ელჩი საფრანგეთის რესპუბლიკაში მ. კუდავა და დამსწრე საზოგადოებას ესაუბრა თავისი ელჩობის პერიოდში საქართველო-საფრანგეთს შორის ურთიერთობების გაღრმავების შესახებ, ასევე მიმოიხილა საფრანგეთის ყოფილი პრეზიდენტის ნიკოლა სარკოზის (2007-2012 წწ.) მოღვაწეობა და მისი საგარეო პოლიტიკის შედეგები. საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩმა საფრანგეთის რესპუბლიკაში ეკატერინე სირაძე-დელონემ თავის მოხსენებაში გამოყო ფრანგულ-ქართული ურთიერთობების რამდენიმე მნიშვნელოვანი მიმართულება, როგორიცაა კულტურა, თავდაცვა და უსაფრთხოება, განათლება და სხვა. დისკუსიას ესწრებოდნენ არასამთავრობო და სამთავრობო სექტორის, მედიისა და უმაღლესი სასწავლებლების წარმომადგენლები, დაისვა საინტერესო კითხვები და გაიმართა დისკუსია მომხსენებლებსა და აუდოტირიას შორის. აღნიშნული ღონისძიება ჩატარდა დაგეგმილი საჯარო დისკუსიების სერიის ფარგლებში, სადაც ყოფილი და მოქმედი დიპლომატები საუბრობენ საქართველოსა და სხვადასხვა ქვეყნებს შორის დიპლომატიური ურთიერთობების დასაწყისისა და განვითარების შესახებ. იხილეთ დისკუსიის ამსახველი ვიდეო. Thu, 2 Mar 2017 0:00:00 GMT